Plan Mińska, styczeń 1942 r. (po opracowaniu).
Niemal wszystkie niemieckie organy wojskowe, administracyjne i gospodarcze wykorzystywały mieszkańców w dużym stopniu zniszczonego miasta
w charakterze robotników przymusowych. Zakłady Daimlera („Groß-K-Werk“) położone były na południowym wschodzie na terenie koszar wojsk pancernych.
Źródło: Hamburger Institut für Sozialforschung
Protokół posiedzienia Grupy Przemysłu Samochodowego, listopad 1942 r. (strona 14 i 15).
Menedżer Daimlera, Otto Hoppe, opowiada przedstawicielom niemieckiego przemysłu samochodowego o zakładach „Groß-K-Werk Minsk“.
Źródło: Archiwum Federalne, Berlin
Czytaj więcej
Mińsk: Niemieckie firmy w okupowanej Europie Wschodniej
W niemalże całkowicie zniszczonym Mińsku, który w znacznym stopniu uległ zniszczeniu, Daimler-Benz założył duże zakłady naprawcze pojazdów mechanicznych Wehrmachtu. Na terenie zniszczonych koszar zbudował Daimler-Benz wspólnie
z Organizacją Todt (OT) zorganizował ponad 30 hal naprawczych. Zakład zatrudniający 5.000 pracowników stał się wkrótce jednym z największych przedsiębiorstw w okupowanej Europie Wschodniej. Zatrudniano w nim jeńców wojennych i miejscową ludność, w tym także Żydów. Do mińskich zakładów ściągnięto siłą również robotników z białoruskich wiosek, których schwytano
w ramach zwalczania partyzantki.
Wiele niemieckich firm korzystało z możliwości przejmowania zakładów na okupowanych terenach Europy Wschodniej lub tworzenia tam własnych filii. Istotnym czynnikiem, na jakim opierały się ich kalkulacje były nieograniczone zasoby siły roboczej.
 |
dr inż. Otto Hoppe
Członek Zarządu Daimler-Benz AG
1884–1968
Otto Hoppe od 1930 r. był odpowiedzialny w Zarządzie Daimler-Benz za zakłady w Untertürkheim. W 1933 r. wstąpił do Narodowosocjalistycznego Korpusu Motorowego. Pod naciskiem Niemieckiego Frontu Pracy (DAF) i SS został usunięty z zarządu, ponieważ jego żona była Żydówką. Do końca wojny jako pracownik Büro Werlin w Berlinie kierował budową zakładów Groß-K-Werke na terenie okupowanego Związku Radzieckiego. Tym samym ponosił odpowiedzialność za zatrudnianie robotników przymusowych w trzech filiach tego przedsiębiorstwa. Już 9 maja 1945 r. został ponownie powołany do Zarządu Daimlera, gdyż uchodził za człowieka nieobciążonego politycznie.